Chciałam zwrócić Waszą uwagę na dwie interesujące infografiki traktujące o wpływie jedzenia nie na nas, ale na nasze środowisko.

Pierwsza z nich to podwójna piramida żywieniowa opracowana przez Barilla Center for Food & Nutrition. Pokazuje ona jak poszczególne grupy jedzenia (te ze standardowej piramidy) oddziałują na środowisko. Powstała ona w wyniku analizy LCA, której wyniki złożyły się na ranking ekologicznego wpływu produkowania danego rodzaju żywności. Podsumowując, im więcej jemy tego co zdrowe tym mniejszy nasz odcisk (footprint) na środowisku.

Druga to analiza odcisku ekologicznego poszczególnych krajów w kontekście bio-różnorodności. Została ona opracowana przez WFF. Wynika z niej, że przez ostatnie kilkadziesiąt lat bogate kraje zwiększyły swój odcisk, ale również swoją bio-różnorodność. Jak? Wydaje się, że kosztem krajów biednych.

Stereotyp (z gr. stereos – “przestrzenny”, typos – “wzorzec”, “odcisk”) – konstrukcja myślowa, zawierająca komponent poznawczy (zwykle uproszczony), emocjonalny i behawioralny, zawierająca pewne fałszywe przeświadczenie, dotyczące różnych zjawisk, w tym innych grup społecznych. [za wikipedia]

Europa oczami Polaków

Europa oczami Niemców

Europa oczami Francuzów

Europa oczami Rosjan

Europa oczami Brytyjczyków

Europa oczami Włochów

Europa oczami Amerykanów

Ameryka Południowa oczami Amerykanów

Porządkując szafki na wiosnę znalazłam stary artykuł z Gazety Wyborczej traktujący o bardzo poważnym problemie, z którym każdy z nas się kiedyś zetknął. Chodzi o ginące w praniu skarpetki. Z tego co pamiętam artykuł “Skarpetowo” ukazał się w wydaniu wakacyjnym GW, w 2000 roku. Miłosz Habura poszukując odpowiedzi na pytanie “Gdzie znikają skarpetki” przeprowadził wywiad z dr Markiem Zagajewskim z Instytutu Filozofii Uniwersytetu Szczecińskiego. Przemyślenia są bardzo interesujące, ale nie zgodzę się, że wkładanie skarpetek parami zapobiega ich znikaniu. Testowałam takie rozwiązani i nie działa. Owszem z pralki wyjmujemy parę, ale potem trzeba skarpetki rozdzielić, żeby się wysuszyły. Chyba nie muszę pisać, czym to się kończy.

Jak się chce po wyjęciu z pralki mieć komplet skarpet, tak żeby były parami, to najpierw parami trzeba je włożyć do tej pralki. A wkłada się je pojedynczo i stąd cały problem – w pralce od początku nie było dwóch skarpetek.

One są na swoim miejscu, tylko my tego miejsca nie znamy.

Niewątpliwie skarpetka funkcjonuje jako część pewnej całości. My używamy terminu “skarpetka”, ale rozumiemy, że jest ona częścią całości, którą jest “para”.

Równie ciekawe, a na pewno bardziej zakręcone wyjaśnienie można przeczytać na blogu Iwony Paradowskiej w poście “Zjawisko znikających skarpetek“

Studiując naukowe prace, wyjaśniające to nadnaturalne zjawisko antygrawitacji czy komplementarności skarpetek, można spotkać rozmaite teorie. Jedna z nich głosi, że ruch wirowy bębna, w połączeniu z polem magnetycznym silnika, tworzą coś w rodzaju czarnej dziury, tunelu czasoprzestrzennego, który pochłania skarpetki – zwłaszcza te nowe. Druga, interesująca teoria głosi, że zjawisko to służy do przywrócenia naturalnego wzrostu entropii we Wszechświecie – poprzez losowe przemieszczanie się pojedynczych skarpet, jak i pośrednio, doprowadzając do upadku cywilizacji, które osiągnęły poziom rozwoju pralek automatycznych.

Ciekawe przemyślenia nt ginących skarpetek znajdziecie też na blogu Blogus Pospolitus.

Rozwiązaniem problemu “ginących skarpetek” może być specjalny worek, do którego będziemy wrzucać pojedyncze sztuki i czekać, aż uda się je sparować. Ten ze zdjęcia można kupić za jedyne $30 tutaj. Inny pomysł to zakup trójskarpetki – Throx.

Na koniec proponuję zapoznać z teoriami skarpetkowymi, takimi z przymrużeniem oka. Na początek krótka animacja. Wizualizacja skarpetkożarłacza.

Dlaczego o tym piszę? Ostatnio przeczytałam ciekawy artykuł na temat odnoszenia sukcesów w sporcie. Niekoniecznie zawodowym. Chodzi po prostu o podnoszenie swoich umiejętności, bez czego dosyć szybko można się do danego sportu zniechęcić.

Wystarczy zdać sobie sprawę z zasady 40-30-30. Według niej sukces w sporcie tylko w 40% zależy od treningu fizycznego (od przysiadów, brzuszków, biegania itp.), a pozostałe 60% to nasza psychika. Dzieli się ona po równo na umiejętności i doświadczenie oraz zdolność podejmowania ryzyka.

Zasada ta sprawdza się doskonale w capoeira.
Siła w tym sporcie jest niewątpliwie ważna. Na prawie każdym treningu robimy masę brzuszków, pompek, ćwiczeń wzmacniających kręgosłup. Jednak, żeby być dobrym w capoeira trzeba skupić się na ważniejszych elementach niż siła fizyczna.
Kolejny krok to doskonalenie umiejętności, czyli techniki. Do upadłego powtarzamy kopnięcia, uniki, elementy poruszania. Potem dochodzi element strategii gry. Uczymy się jak połączyć w całość wszystkie ruchy. I to tak, żeby zaskoczyć przeciwnika.
Mogłoby się wydawać, że mając dużo siły oraz znając techniki i strategie gry będzie się dobrym capoeristą. Brakuje jeszcze najważniejszego. Capoeira istnieje tylko w roda (czyt. hoda). Roda to krąg utworzony przez wszystkich graczy, wewnątrz którego toczy się jogo, czyli gra capoeira pomiędzy dwoma osobami. Wydaje się proste prawda. Jednak, żeby wejść do roda trzeba się na to odważyć. Przełamać nieśmiałość (jest trochę łatwiej jeśli wcześniej musieliśmy przed wszystkimi zaśpiewać – to jest dopiero wyzwanie), strach przed porażką. Trzeba zaryzykować.

Dlaczego warto ryzykować? Między innymi dlatego, że najczęściej przeceniamy skutki “tego najgorszego”. Niepowodzenie (małe czy duże) najczęściej wcale nie niesie za sobą fatalnych skutków. Błędy, potknięcia są naturalnym (i co ważne najskuteczniejszym) elementem nauki. Nadmierne bezpieczeństwo z kolei obniża naszą zdolność do radzenia sobie w trudnych sytuacjach.

Jaki z tego morał? Jeśli chce się coś osiągnąć (nie tylko w sporcie) trzeba zaryzykować, bo inaczej nie przekonamy się jaki drzemie w nas potencjał. Ostatecznie zadajmy sobie pytanie. Czego częściej żałujemy? Tego co zrobiliśmy, czy tego czego nie zrobiliśmy.

…minęły dwa tygodnie…

Kilka dni temu w Ambasadzie Japonii w Warszawie odbył się pokaz sushi mistrza Kena Kawasumi. Ja co prawda w nim nie uczestniczyłam, ale relacja Małgosi Minty oraz Oli Lazar na Gastronautach przypomniały mi o sushi etykiecie.

Polski Internet zawiera sporo informacji o tym jak powinno się jeść sushi. Jednak chyba żadna strona nie zawiera wszystkich informacji. Dlatego też w oparciu o poniższy schemat postanowiłam zrobić krótkie zestawienie “wypada-niewypada” przy jedzeniu sushi.

WYPADA:

• Jeśli nie wiesz co zamówić zapytaj co proponuje sushi szef
• Wytrzyj ręce gorącym ręcznikiem (w Polsce nie zawsze jest)
• Sushi można jeść zarówno pałeczkami (hashi) jak i rękami. (Opis tej czynności krok po kroku wraz z rysunkami znajdziecie na stronie restauracji Hashi Sushi oraz na stronie sklepu Sushi Shop. Z kolei producent produktów do przygotowywania sushi dodaje jeszcze jeden sposób – zanurz imbir w sosie sojowym i za jego pomocą nałóż go (znaczy się sos) na sushi). Wyjątkiem jest sashimi, które powinno się jeść raczej pałeczkami
• Rybę (i to tylko odrobinę) zamaczamy w sosie sojowym. Nie moczymy ryżu, bo inaczej sushi się rozpadnie
• Całą porcję wkładamy do ust, ryba musi znajdować się na dole
• Jeśli jemy ze wspólnego “talerza” (najczęściej jest to most, schodki) sushi zabieramy grubymi zakończeniami hashi
• Jeśli chcemy hashi na chwilę odłożyć należy ich cieńkie zakończenia oprzeć o specjalną ceramiczną podstawkę lub miseczkę do sosu sojowego
• Jeśli skończyliśmy jeść opieramy pałeczki w poprzek miseczki do sosu sojowego

NIE WYPADA

• Pocieranie pałeczek o siebie w celu usunięcia drzazg
• Przegryzanie sushi na pół, i odkładnie go z powrotem na talerz
• Jedzenie sushi z imbirem (ewentualnie dozwolone jest jedzenie imbiru pomiędzy sushi, jako oczyszczenie kubków smakowych)
• Moczenie ryżu w sosie sojowym
• Dodawanie wasabi do sosu sojowego. Wasabi powinno się dać bezpośrednio na rybę (jeśli w ogóle). Poniższy filmik pokazuje coś innego. Mówi to Japończyk, więc chyba można temu wierzyć.
• Nie należy podawać komuś sushi naszymi pałeczkami. Jeśli chcemy coś podać zróbmy to ręką, a osoba, której chcemy to podać weźmie to z talerza swoimi pałeczkami.
• Nie powinno wręczać się pieniędzy sushi szefowi (z tym akurat nie ma w Polsce problemu, bo tym zajmuje się kelner)

Na koniec proponuję obejrzeć film z pokazu mistrza Kena Kawasumiego (via Gastronauci).

Więcej na temat sushi:

• historia sushi oraz jak się zachować w restauracji – “Sushi dla początkujących”
• słowniczek sushi baru – etykieta Hashi Sushi

Stephen Convey, guru przywództwa, określił “strefę zmartwień” (ang. “circle of concerns”) oraz “strefę wpływów” (ang. “circle of influence”). W pierwszej i większej znajdują się wszystkie rzeczy, które nas martwią. A w drugiej, mniejszej (znajdującej się wewnątrz pierwszej), te rzeczy, na które mamy jakiś wpływ. Żeby pozbyć się zmartwień powinniśmy oczywiście koncentrować się tylko na tych rzeczach/tematach/problemach, na które mamy jakiś realny wpływ.

Jak to zrobić? Poniżej kilka pytań, na które każdy powinien sobie odpowiedzieć. Stephen Convey kieruje je głównie do menedżerów lub liderów, ale moim zdaniem każdy może je wykorzystać i to nie tylko w życiu zawodowym.

Po pierwsze, czy to naprawdę jest w strefie moich wpływów

W pracy, jak i w życiu często mamy do czynienia z przeszkodami, których pokonanie wymaga sporo czasu. Czasu, którego w danej chwili nie mamy. Pokonanie tej trudności pochłania tyle naszej uwagi i energii, że zapominamy o celu nadrzędnym, do którego dążyliśmy. Warto zadać sobie wtedy pytanie, czy moje (lub nasze) dalsze wysiłki, rozmowy doprowadzą do pokonania przeciwności losu. Jeśli prawdopodobieństwo sukcesu jest mniejsze niż 10% trzeba sobie odpuścić. Po prostu. Nie ma sensu zamęczać siebie i otoczenia czymś, na co ewidentnie nie mamy wpływu.

Przykład z pracy: zbliżający się deadline na złożenie oferty. Wystarczy tylko wydrukować dokument, ale drukarka nie działa. Zamiast walczyć ze złośliwością rzeczy martwych szybciej i spokojniej będzie wydrukować materiały w pobliskiej drukarni/punkcie xero.

Przykład z domu: to co najczęściej martwi nas w życiu prywatnym to zachowanie bliskich nam osób albo osób, z którymi pracujemy. Osoby bliskie (małżonka, dzieci) próbujemy zmienić, mimo że najczęściej nie mamy na to żadnego wpływu (pomijam tutaj proces wychowywania dzieci, wtedy akurat nasz wpływ na dzieci jest ogromny). Zamiast denerwować się i tracić energię lepiej zaakceptować naszych bliskich takimi jacy są. Nie muszę tu chyba dodawać, że tym bardziej nie jesteśmy w stanie zmienić zachowania (a raczej postawy) naszych współpracowników.

Po drugie, czy warto mieć na to wpływ

Ograniczenie naszej uwagi do “strefy wpływów” to pierwszy krok do luźniejszej głowy i spokoju ducha, ale nie ostatni. To, że mamy na coś wpływ wcale nie oznacza, że musimy się tym zajmować. Doba ma tylko 24 godziny i nie na wszystko starczy nam czasu.

Przykład: żeby łatwiej było wybrać to czym powinniśmy się zajmować, warto przypomnieć sobie zasadę Pareto (zasadę 20/80). W życiu zawodowym spotykamy się z nią dosyć często. Możliwe przykłady to m.in. 20% klientów przynosi nam 80% zysków, 20% pracowników wykonuje 80% pracy, 20% błędów (wpadek produktowych) powoduje 80% najgorszych efektów, itd. W życiu prywatnym też można ją zastosować, np. planując piknik – 20% osób zje 80% prowiantu, a co do zmartwień to 20% problemów powoduje 80% naszych zmartwień/stresów. Jeśli zajmiemy się tymi 20% będziemy dużo bardziej spokojni i zrelaksowani.

Więcej na temat zastosowania zasady Pareto w życiu (prywatnym i zawodowym) znajdziecie w książce Timothy’ego Ferrissa “4godzinny tydzień pracy“.

Po trzecie, jeśli masz problem z określeniem swojej “strefy wpływów”, poproś o radę

Najtrudniejszym zadaniem nie jest porzucenie zmartwień spoza strefy wpływów, czy nawet tych mniej ważnych, na które mam wpływ. Problemem jest rozróżnienie jednych od drugich. Przypomina mi się w tym momencie modlitwa, którą często kończą się spotkania AA w USA. Jest to modlitwa spokoju/pogody ducha, a brzmi tak:

God grant me the serenity / Boże daj mi spokój/siłe
To accept the things I cannot change / Żebym zaakceptował rzeczy, których nie mogę zmienić
Courage to change the things I can / Odwagę, żebym zmienił to co mogę
And wisdom to know the difference. / Oraz mądrość, żebym potrafił odrożnić jedno od drugiego.

Rozróżnienie tego co jest ważne od tego co nie jest, lub znalezienie tych 20%, nie jest łatwe. Jak zatem podejść do tego zadania? Proponuję skorzystać z rady Mariusza Kapusty, który pokazuje jak dobrze wykorzystać zasadę Pareto. Wadą zalety Pareto jest jej niedostępność ex ante. Żeby odkryć to, czym nie warto się zajmować wystarczy skorzystać z pomocy osób, które wykonywały już coś podobnego. Jeśli nikt jeszcze tego nie robił wtedy trzeba co jakiś czas sprawdzać, które zadania są najbardziej efektywne, które najbardziej stresogenne, i pozbyć się tych niepotrzebnych.

Na koniec chciałam Wam zaproponować obejrzenie krótkiego wywiadu z Robem Machado. Rob Machado należy do grupy, która moim zdaniem jest najbardziej wyluzowana na całym świecie. Jest surferem. Wywiad z nim (nt nowego film “The Drifter“, trailer na końcu posta) przeprowadził Graham Hill, założyciel TreeHugger.

THTV: Rob Machado & Graham Hill — The Drifter — Part 1 from susty.tv on Vimeo.

THTV: Rob Machado & Graham Hill — The Drifter — Part 2 from susty.tv on Vimeo.

The Drifter – Rob Machado from Koastal Media on Vimeo.

Źródła:

The99Percent
Wikipedia (Serenity prayer)
Proaktywnie

Nie znam dokładnych statystyk, ale podejrzewam, że większość naszych podróży (tych wakacyjnych i innych) ma miejsce w Europie. Wszyscy jesteśmy Europejczykami, więc jesteśmy do siebie dosyć podobni, w zachowaniu, w obyczajach. Niestety nie aż tak bardzo jak mogłoby się wydawać.

Przed wyjazdem warto zapoznać się z różnicami kulturowymi, których znajomość pomoże nam uniknąć wielu niezręcznych sytuacji.

Taki pomysł mieli twórcy projektu Fasten Seatbelts (Zapnij pasy). Stworzyli serwis, który zawiera informacje o podstawowych różnicach kulturowych w krajach Europy. Na razie. Docelowo twórcy chcą zebrać informacje o każdym kraju na świecie. Projekt jest finansowany z pieniędzy departamentu Socrates-Lingua Komisji Europejskiej oraz Fortis Banku

Co zatem znajdziemy na stronie Fasten Seatbelts? Listę Rób i Nie-Rób;) wg państw oraz krótkie lekcje języków w postaci bardzo, ale to bardzo “basic survival”.

Fasten Seatbelts – Languages from Aleksandra Biolik on Vimeo.

Pomysł jest moim zdaniem bardzo fajny. Kto kiedykolwiek był za granicą wie, jak łatwo można tam popełnić gafę. Podbnie jest ze znajomością języków obcych. Nawet kilka podstawowych słów potrafi zrobic wrażenie na tzw. tubylcach. Będę obserwować rozwój tego projektu. Liczba dostępnych informacji (na razie jest ich niewiele) będzie się pewnie sukcesywnie zwiększać.

Jakie inne serwisy pomagające podróżnikom są wg Was godne polecenia? Jak korzystam jeszcze z Dopplr, ale on też nie jest zbyt bogaty w informacje, a poza tym dotyczą one raczej praktycznej strony podróżowania, czyli gdzie spać, gdzie zjeść, co zobaczyć. No i jeszcze podaje carbon footprint, czyli ile CO2 produkują nasze podróże.

I jeszcze jedno. Pakowanie. Nie wiem czy macie z tym problemy czy nie, ale zawsze jest miejsce na poprawę. Możecie skorzystać z uniwersalnej listy do pakowania.

Szerokiej drogi!

Na pewno “kreatywnie” myślała agencja, która z tych zadań stworzyła kampanię reklamową.

A trochę bardziej serio to jedną z moich ulubionych metod (sprawdzająych kreatywność) jest test “kręcącej się postaci”.

O co chodzi? Jest to test, który pomaga określić, która półkula mózgu jest dominująca. Lewa – odpowiedzialna za logikę, myślenie analityczne i matematyczne, myślenie werbalne i język, praktyczne tworzenie, strategie. Czy prawa – odpowiedzialna za uczucia, emocje, fantazję, symbolikę, poczucie czasu i przestrzeni, orientację, wyobraźnię, kreatywność.

Jeśli wydaje Wam się, że postać obraca się zgodnie z ruchem wskazówek zegara dominuje u Was półkula prawa, jeśli odwrotnie wówczas dominuje półkula lewa. Co jest częstsze? Podobno więcej razy figurka kręci się w prawo. Podobno częściej kobietom (tylko 1/4 kobiet figurka kręci się w lewo). Mężczyznom też kręci się w prawo, ale tylko trochę ponad połowie.

Podobno są też osoby, którym po jakimś czasie udaje się zmieniać stronę, w którą kręci się figurka. Częściej są to kobiety. Oznacza to, że takie osoby są w stanie panować nad swoimi półkulami. Mogą świadomie zmieniać obrót postaci. Są też osoby, które widzą zmiany kierunku, ale nad tym nie panują. Twierdzą, że figruka “skacze z nogi na nogę”. A Wam w którą stronę się kręci?

Inne sposoby na sprawdzenie jak bardzo jesteście kreatywni to testy (tutaj oraz tutaj).

Plakaty via Brand Infection

Kręcąca się postać via Gizmo Watch

Na koniec możecie zapytać co to jest kreatywność. Jest to coś co się dzieje w naszej głowie, w wyniku czego powstają nowe pomysły, nowe koncepcje, nowe skojarzenia itp. Kreatywność to po prostu zdolność tworzenia czegoś nowego, oryginalnego.

Co to jest ISBN?

ISBN, czyli International Standard Book Number, to Międzynarodowy Znormalizowany Numer Książki, który służy do identyfikacji każdej formy produktu lub wydania danego wydawnictwa zwartego, opublikowanego przez danego wydawcę.

Wiem, brzmi strasznie. Do zapamiętania pozostaje tylko to, że ISBN to identyfikator książki.

ISBN został utworzony w Wielkiej Brytanii w 1966 roku jako SBN. Międzynarodowym standardem stał się w 1970 roku. W Polsce pojawił się po kolejnych 4 latach, czyli w 1974.

Z czego składa się ISBN?

ISBN składa się z 10 lub 13 cyfr, zapisanych standardowo oraz w formie kodu kreskowego. Standard dłuższy obowiązuje od 2007 roku. Te 13 cyfr dzieli się na:

• prefiks (pierwsze 3 cyfry); obecnie prefiks to 978
• identyfikator grupy rejestracyjnej, (dwie cyfry); służy do identyfikacji kraju, regionu geograficznego oraz obszaru językowego. Polsce przydzielono nr 83.
• identyfikator wydawcy (występującego o rejestrację), (zmienna ilość cyfr uzależniona od planowanych nakładów danego wydawcy); najczęściej krótkie numery otrzymują wydawcy o dużym potencjale (planujący publikację dużej liczby tytułów)
• identyfikator publikacji, (zmienna ilość cyfr uzależniona od planowanych nakładów wydawcy); w tym wypadku zasada jest odwrotna do powyższej. Wydawca o dużym potencjale otrzymuje długi numer dla poszczególnych publikacji
• znak kontrolny (jedna cyfra). Sposób wyliczania sumy kontrolnej znajdziecie tutaj.

Gdzie szukać ISBN?

ISBN powinien znajdować się zarówno na publikacjach papierowych, jak i elektronicznych. Gdzie go zatem szukać?

W publikacjach papierowych:

• na odwrocie strony tytułowej,
• u dołu strony tytułowej, jeśli brakuje miejsca na odwrocie strony tytułowej,
• w dolnej części czwartej, zewnętrznej  strony okładki,
• w dolnej części czwartej strony obwoluty lub innego pudełka ochronnego lub opakowania.

W publikacjach elektronicznych:

• jeśli publikacja występuje w formie wizualnej prezentacji treści zapisanej w wersji elektronicznej (np. publikacja online) na stronie lub na ekranie, na którym ukazuje się tytuł publikacji lub jego odpowiednik (np. na ekranie wyświetlanym po wejściu na stronę i/lub na ekranie, na którym widnieje uwaga o prawach autorskich,
• jeśli publikacja jest wydana na nośniku fizycznym (np. płyta kompaktowa lub dyskietka) na każdej etykiecie trwale przytwierdzonej do nośnika. Jeśli umieszczenie numeru na nośniku lub jego etykiecie nie jest możliwe, ISBN należy umieścić na dole odwrotnej strony trwałego opakowania danego nośnika (np. na pudełku, okładce lub oprawie).

Źródła: Wikipedia/ Instrukcja nt ISBN, obowiązująca od 2007 roku; Biblioteka Narodowa/ Zdjęcie z Flickr.

Znalezione na: Kultura 2.0

Więcej miast dostępnych jest na stronie InYourPocket. Można tam znaleźć przewodniki ponad 80 miast z różnych krajów Europy, w tym ok 20 z Polski. Przewodniki dostępne są w języku angielksim (podobnie jak mapy Use-It) w formie PDF.

Ciekawe przewodniki można też zdobyć na stronie Offbeat (partner serwisu Dopplr). Dostępnych jest podobno 30 tys. miejsc turystycznych. Zaletą przewodników Offbeat jest personalizacja. Można wybrać co dokładnie nas interesuje, czy tylko zwiedzanie, czy również jedzenie, nocleg, albo imprezy, które odbywają się w terminie pokrywającym się z naszym wyjazdem. Niestety Offbeat nie jest bezpłatny. Za przewodnik w formie PDF trzeba zapłacić $9,95.

Szerokiej drogi!