Oczekiwania były duże…

• bo Muzeum Powstania Warszawskiego wymiata
• bo rok Chopina (np. spacer z mp3, wiele ciekawych akcji, gadżetów)
• bo ładny design

A jak jest?

• drogo (bilet kosztuje 22 pln, co w porównaniu z darmową niedzielą czy 7 pln w Muzeum Powstania Warszawskiego jest dosyć sporo, a jak na warunki polskie to wręcz drożyzna)
• niby nowocześnie (do biletu dostajemy kartę z RFID, dzięki której można uruchamiać różne prezentacje, filmy, muzykę na trasie zwiedzania (szkoda tylko, że sporo z tych atrakcji nie działa – przypominam, że muzeum było otwarte dopiero miesiąc)

Multimedia w Muzeum Chopina from Aleksandra Biolik on Vimeo.

• niby kameralnie (bilety trzeba kupować z wyprzedzeniem, bo na daną godzinę może wejść tylko 60 osób, chodzi o to, żeby nie było tłumów; niestety pierwsze dwie sale są na tyle małe i klaustrofobiczne, że 60 osób staje się tłumem)
• pusto (mam tutaj na myśli mało informacji o samym Chopinie, są zdjęcia, obrazy, filmy, nagrania, ale jakoś nie mam poczucia, żebym lepiej znała dokonania i życie Fryderyka Chopina)
• ładnie (muzeum wygląda bardzo dobrze, i z zewnątrz i wewnątrz, moim ulubionym miejscem jest sklep z pamiątkami, po którym przyznam się szczerze często oceniam jakość muzeum, bo świadczy to o kreatywności w temacie zarabiania pieniędzy, bilet wcale nie musi być drogi)

Jak można to poprawić?

• więcej informacji o życiu i twórczości Chopina np w postaci kartek do zbierania (coś jak kalendarz dni powstania)
• zminimalizować początkowy tłok (może wejścia co 15 min dla 20 osobowych grup)
• wprowadzić inny model utrzymania muzeum, dzięki czemu bilety byłyby tańsze

PS. Post powinien się ukazać w maju. Jeśli coś się zmieniło w muzeum mogłam tego nie uwzględnić.

Zdjęcia pochodzą ze strony FuBiz.

Będzie to Muzeum Samochodów w Nanjing. Pierwsze na świecie muzeum, do którego będzie można wjechać samochodem. Osoby odwiedzające muzeum najpierw obejrzą budynek z samochodu wjeżdżająć po rampach na jego dach, a dopiero potem już na nogach będą mogli zobaczyć resztę ekspozycji.

Autor projektu, włoski architekt, chce stworzyć safari w miejskim środowisku. Dodatkowo budynek ma wykorzystywać azjatyckie korzenie, a konkretnie origami. Krańce budynku będą wygięte. Na powstałych w ten sposób rampach będą zamocowane niektóre eksponaty (uff, bo nie wiem, kto bym w tym miejscu chciał parkować).

Projekt niby fajny, ale ja ogólnie wolę, żeby było mniej samochodów niż więcej. Sama szczęśliwie nie posiadam samochodu i bardzo to sobie chwalę. Nie muszę szukać miejsca do parkowania, płacić za garaż, benzynę, ubezpieczenia i przeglądy. Gdyby tylko PKP i PKS były bardziej elastyczne to brak samochodu w ogóle nie byłby problemem.

Mimo braku samochodu miejskie udogodnienia i tak nas rozleniwiają (windy, schody ruchome). Ja staram się wybierać schody tradycyjne, ale czasem lenistwo zwycięża. Jak patrzę na pozostałych to widzę, że lenistwo nie tylko u mnie wygrywa. Dlatego bardzo spodobał mi się poniższy projekt. Pokazuje on, w jaki sposób można zmienić zachowanie ludzi na lepsze i zdrowsze. Po prostu zabawiając ich. Sami popatrzcie.

Źródła:
1. Treehugger
2. Garr’s posterous

Pomysł jest bardzo prosty. LivingHomes buduje domy w sposób niestandardowy. Większość konstrukcji (zewnętrza jak i wnętrza) powstaje w fabryce. Dzięki temu minimalizowane są koszty związane z odpadami powstającymi w procesie budowy. Elementy składowe budynku (takie duże klocki lego) są następnie transportowane do miejsca docelowego, w którym ma stanąć dom.

Obecnie do wyboru są dwie kolekcje domów – pierwsza stworzona przez architekta Raya Kappe, druga zaprojektowana przez architekta Kierana Timberlake’a.

Mały domek można dostać za ok. $200 tys. Przy obecnych cenach mieszkań cena jest dosyć zachęcająca, tym bardziej że domy Living Homes są niezwykłe z jeszcze jednego powodu. Są one zgodne z filozofią zrównoważonego rozwoju, czyli są energooszczędne, a co za tym idzie tańsze w utrzymaniu. Co to oznacza? LivingHomes kierują się stworzona przez siebie zasadą Z6, czyli

• zero wody (zasada 3R – reducue, reclaim, reuse – zmniejszenie zapotrzebowania na wodę, wykorzystanie wody deszczowej, wykorzystanie tzw. szarej wody)
• zero energii (dom zużywa energię, którą sam produkuje),
• zero odpadów (mniej odpadów budowlanych dzięki budowaniu a la lego),
• zero “węgla” (używanie materiałów “recyklingowanych” do produkcji domów),
• zero emisji
• oraz zero ignorancji (uświadamianie konsumentów jak powinni korzystać z domu typu LivingHome, żeby umożliwiał on zrównoważony rozwój).

Ponadto LivingHome jako pierwszy dom w USA otrzymał platynowy certyfikat LEED (najwyższy z możliwych) przyznawany przez Amerykańską Radę Zielonego Budownictwa (USGBC).

Nie orientuję się dokładnie ile trwa budowa tradycyjnego domu, ale załóżmy że ok 1 roku. Mniej więcej tyle samo trwa też realizacja projektu LivingHome od momentu złożenia zamówienia do wprowadzenia się. Dla domów standardowych jest to 46 tygodni, a dla domów “na życzenie/budowanych na miarę” to 54 tygodnie.

Na razie domy dostępne są tylko w USA, a tak naprawdę to tylko w Kalifornii i też chyba nie całej. Fabryka LivingHomes znajduje się południowej części stanu, a im większa odległość miejsca docelowego od fabryki tym większa cena (rosną koszty transportu). Firma zapowiada, że w miarę rozwoju bedzie otwierać fabryki w innych częściach kraju. A ja mam nadzieję, że i świata.

Na koniec film, w którym Steve Glenn oraz Ray Kappe opowiadają o LivingHomes. Można też przekonać się jak wygląda w środku pierwszy dom typu LivingHome.