“Wszystko będzie jak trzeba” oraz “4 pory miłości“.

Lista filmów:

Świat się śmieje
Moskwa nie wierzy łzom
Księżycowy Tata
Los człowieka
Lecą żurawie
Kamienny łeb
Dzikie pole
Dworzec dla dwojga
4 pory miłości
Słowo jak głaz

Żeby obejrzeć Sputnika w iPlexie wystarczy tylko założyć konto i “zakupić film za nieprzysłowiowe 0 złotych”. Miłego seansu!

W ten weekend (czyli 23-25 października) odbywa się w Warszawie pierwszy w Polsce przegląd filmów kulinarnych “Food Film Fest“. Organizatorzy (program kulinarny kuchnia.tv) proponują nam nietypowy weekend. Według nich, festiwal:

Ma na celu przybliżenie polskiej widowni szeroko pojętej kultury kulinarnej. Chcemy opowiedzieć o „wielkiej kuchni” i różnorodności smaków, która się w niej kryje, o jedzeniu jako jednej z największych i najbardziej dostępnych przyjemności dnia codziennego. Nie uciekamy jednak od tematów problematycznych. W programie znalazły się filmy pokazujące, jak powstaje kupowane przez nas jedzenie, jakie są skutki społeczne, środowiskowe i kulturowe uprzemysłowienia procesu wytwarzania żywności oraz jak wielki wpływ na jakość życia ma to, co kładziemy na naszych talerzach.

Wczoraj miałam przyjemność zobaczyć film “Rewolucja smaku” w reżyserii Chrisa Taylora (jednego z gości honorowych festiwalu). Film traktuje o zmianach (tych na gorsze i tych na lepsze) jakie zachodziły w systemie żywienia w USA w dwudziestym wieku.

Po projekcji odbyła się ciekawa dyskusja (albo raczej sesja pytań i odpowiedzi) z Chrisem Taylorem oraz Agnieszką Kręglicką. Dzięki temu dowiedziałam się m.in. o pomyśle “szkrzynki od rolnika“, o którym pani Agnieszka pisała w “Wysokich obcasach”.

Po dyskusji wszyscy zostali zaproszeni na poczęstunek oraz lampkę wina. Wszystko było wspaniałe, pyszne i pod dostatkiem. Niestety nie wiem kto przygotował te wszystkie smaczne danie.

Gdy wychodziłam z kina spotkała mnie jeszcze jedna miła niespodzianka, czyli dwie torby “schwagu”, lub jak kto woli materiałów promocyjnych. Jeśli chcecie zobaczyć co w nich było zapraszam do obejrzenia poniższego filmiku. Smacznego!

#FoodFilmFest from Aleksandra Biolik on Vimeo.

Moja ocena FoodFilmFestu jest bardzo wysoka. Świetna organizacja, fajne filmy, goście, dużo atrakcji, jedzenie, wino, prezenty. Oby więcej takich imprez w Polsce.

Jedyny zarzut jaki mam (coś musiałam znaleźć, żeby nie było tak cukierkowo) to trochę za mało materiałów multimedialnych na stronie organizatorów. Do filmiku chciałam wykorzystać animację otwarcia festiwalu, ale nie można jej nigdzie pobrać. Nawet traileru nie da się osadzić na blogu. Poza tym super!

Próżna to jednyna ulica w Warszawie, której obie strony ocalały z Warszawskiego getta. Więcej na temat jej historii możecie przeczytać w artykule “Próżna” Jerzego Majewskiego.

Co roku w ramach Festiwalu realizowane jest artystyczne przedsięwzięcie pt “Projekt Próżna“. Dzięki temu można zajrzeć do wnętrza kamienic, które w ciągu roku stoją zamknięte na cztery spusty.

Jeśli nie udało Wam się w tym roku dotrzeć na Próżną w trakcie trwania festiwalu to zapraszam do obejrzenia kilku zdjęć i krótkiego filmu.

Ulica Próżna from Aleksandra Biolik on Vimeo.

Po obejrzeniu tego filmu jasne staje się słynne mongolskie przysłowie: Nie pogardzaj słabym dzieckiem, bo może się okazać synem tygrysa!. Za każdym razem przeciwnicy Temudżyna lekceważą go i płacą za to wysoką cenę.

Poszukałam trochę nt tego filmu w sieci i okazuje się, że jest to pierwsza część trylogii o życiu Czyngis Chana. W najbliższych latach pojawią się części, w których dowiemy się jak wyglądały złote lata władcy Mongołów. Oby były równie dobre jak pierwsza część.

Aha, język filmu to mongolski, więc znowu ze słuchania rosyjksiego nic nie wyszło. Na 5 filmów tylko 2 były po rosyjsku. To się nazywa szczęśliwa ręka…

Pierwszym miłym akcentem wieczoru był występ jakiegoś rosyjskiego zespołu taneczno-śpiewającego. Dziewczęta i chłopaki dali bardzo fajny występ, na tyle wciągający, że prawie przegapiłam rozpoczęcie mojego seansu. Jednak w ostatniej chwili spostrzegłam, że tłum przed salą nagle skurczył się do raptem kilku osób, więc czym prędzej pobiegłam do sali. I to była bardzo dobra decyzja (z tym biegiem), bo ludzi było pełno, a miejsc do siedzenia wcale nie tak pełno. Rzutem na taśmę udało się znaleźć jakiś fotel na uboczu. Tym niebiegającym pozostało siedzenie na schodach.

Drugim miłym akcentem (też niespodziewanym) był gość specjalny na pokazie, jedna z aktorek – Zoja Fiodorowa (chyba). Opowiadała trochę o tym jak w tamtych latach film został przyjęty w Rosji. Żałowałam, że rosyjskiego uczę się dopiero od niedawna, bo nie wszystko rozumiałam.

Film “Moskwa nie wierzy łzom” jest świetną komedią romantyczną, której nie można nawet porównać ze współczesnymi produkcjami tego typu, bo byłoby to mieszanie tej produkcji z błotem. Historia jest powiedzmy sobie standardowa, ale humor sytuacyjny, komizm bohaterów sprawia, że film ogląda się rewelacyjnie. Polecam wszystkim, zamiast zastanawiania się czy kolejny “plastik” tvn-u jest godny uwagi. Nie jest.

Film jest ekranizacją sztuki Antoniego Czechowa o tym samym tytule. I z tego co piszą w sieci, ten film jest jej najwybitniejszą adaptacją. I rzeczywiście ogląda się go bardzo dobrze. Postacie są autentyczne i w prawie każdej scenie czuć skrywane przez nich emocje (do czasu oczywiście).

Mnie najbardziej ujęły niektóre zdania wypowiadane przez bohaterów. Wczoraj pamiętałam ich więcej, dziś pozostał mi w głowie tylko jeden: dr Astrow do służącego “Kochany przynieś mi wódeczki, bo mi zaschło w gardle“.

PS. Zdjęcie plakatu oczywiście za Filmweb. W poprzednich postach też. Kiedyś to ja opublikować ich zapomnę i będę się dziwić, że nikt nie czyta…

Zacznę od tego, że w programie festiwalu i również na bilecie podana była 20:10 jako godzina rozpoczęcia filmu. Dlatego też chwilę przed tą godziną zjawiłam się w kinie. Podaję panu bileterowi mój bilet, on kieruje mnie do sali, ale uprzedza, że film zacznie się o 21, bo nastąpiła lekka zmiana planów. Myślę sobie, OK zdarza się.

W międzyczasie (a mam prawie cała godzinę) zdobyłam wspomniany przewodnik festiwalowy, więc miałam co robić. Zanim jednak usiadłam, żeby go przejrzeć, zauważyłam, że na elektronicznej tablicy przy filmie Anne Karenina podana jest godzina 20:40. Hmm, dziwne myślę sobie. Pan bileter mówił, że 21. Pytam raz jeszcze i pan potwierdza, że na pewno Anna Karenina zacznie się o 21. Uspokojona jego zapewnieniami oraz wywieszoną koło kas kartką, na której mazakiem też podawano godzinę 21, zasiadłam do lektury przewodnika.

Trochę po 20.30 postanowiłam udać się do sali, bo skoro już byłam wcześniej chciałam sobie zająć dobre miejsce (bilety są bez wskazania miejsca, mimo że na bilecie miejsce jest podane, żeby była jasność). Poszłam na drugie piętro, wchodzę do sali i widzę, że nie tylko ja miałam ten pomysł (czyt. najlepsze miejsca są już i tak zajęte). Szybko wybieram jakieś relatywnie dobre miejsce i zanim do niego dochodzę w sali gaśnie światło i zaczyna się film. Nie szłam na górę przez 20 min, czyli jest dokładnie 20.40. I bądź tu człowieku mądry. Konsekwencją tych czasowych zawirowań było to czego w kinie najbardziej nie cierpię, czyli “spóźnialscy” przez ok. 30 minut i na dodatek bardzo gromadni (gdzieś o 20.55 to weszło chyba ze 30 osób). Ale cóż, akurat tym razem winić ich nie mogę (stąd cudzysłów przy słowie spóźnialscy).

I jeszcze dodam słów kilka o wrażeniach z filmu (prl nutka continues). Pierwsze sekundy to połączenie kina niemego z kroniką filmową. Oglądamy czarno-białe napisy o aktorach, reżyserze, podane jak kiedyś dialogi w niemym kinie, a jednocześnie czyta je “głos” znany z kroniki filmowej (ten polski). Pierwsza scena filmu potwierdza pierwsze zaskoczenie, film jest z polskim dubbingiem. Zaskoczenia są dwa, dubbing jest dużo lepszy niż ten współczesny (to raz), film będzie po polsku, a liczyłam na rosyjski (to dwa). Z tym dobrym dubbingiem to też trochę przesadzam. Był mniej rażący niż ten współczesny, ale niestety przez niego film był momentami po prostu śmieszny (cała sala się zanosiła ze śmiechu), a chyba miał być dramatyczny. Tak czy inaczej warto go było zobaczyć i przeżyć przygody sygnowane nutką prl.

Na otwarcie festiwalu wybrałam się na film Aleksandra Sokurowa “Rosyjska arka“. Przedstawia on historię kilkuset lat panowania carskich rządów. Wraz z reżyserem, który jest głownym bohaterem i narratorem w “Rosyjskiej arce” przechadzamy się po Ermitażu w Sant Petersburgu i przyglądamy się niesamowitym wydarzeniom, które miały tam miejsce. Jednocześnie zwiedzamy muzeum, które obecnie mieści się w Pałacu Zimowym. Najbardziej niesamowity jest sposób realizacji filmu, wszystkie sceny zostały zarejestrowane tylko jednym ujęciem.

Film jest świetny, chociaż z uwagi na zmęczenie, ciepły posiłek tuż przed oraz lampkę wina udało mi się na nim przysnąć. Mimo to gorąco go wszystkim polecam.

Na koniec kilka ciekawostek:

• film udało się nakręcić dopiero za 4-tym razem. Trzy podejścia zostały przerwane z uwagi na problemy techniczne
• Ermitaż został wypożyczony filmowcom tylko na 1 dzień, więc czasu nie było dużo
• film współtworzyło ponad 4500 osób

W tym roku przewracanie kostek domina rozpoczęła Salima Peippo, artystka cyrkowa. Zsunęła się  na linach spod samego dachu i wisząc kilka centymetrów ponad kostkami domino przewróciła pierwszą z nich. Po ok. dwóch godzinach i 3 udanych wyzwaniach ogłoszono, że poprzedni rekord (4 079 381; z 2006 roku) został pobity. Wraz z nim udało się też pobić dodatkowe 10 rekordów, które były tematem przewodnim Domino Day 2008.

UPDATE: zapomniałam napisać, że układanie domina to normalna praca. Bardzo fajne doświadczenie w pracy w międzynarodowym środowisku. Rekrutację prowadzi firma Otto (przynajmniej w tym roku). Za godzinę można zarobić 8,51 euro brutto. Zapewniają jedzenie i mieszkanie.