Kilka myśli pojawiających się w filmie:

• Zycie jest jak sos vinaigrette, czasem trzeba nim wstrząsnąć
• Gotowanie/kuchnia to droga bez końca
• Te same składniki dają za każdym razem potrawę o innym smaku
• Dobra kuchnia opiera się na precyzji i prostocie

Nie udało mi się znaleźć trailera filmu. Zamiast tego zamieszczam krótki wywiad z Fumiko Kono, w którym dowiadujemy się, że Fumiko otwiera restaurację w Paryżu, albo nawet już otworzyła.

Polecam też przepis Fumiko na lekką zupę cebulową. Pod koniec można zobaczyć kilka kadrów z filmu “Tokyo blues i sushi Fumiko”.

La soupe de Fumiko Kono from sooishi on Vimeo.

Więcej na temat festiwalu:
- II food film festiwal rozpoczęty
- Wiesz co jesz?
- Śniadanie slow food

• naturalne uprawy i hodowlę (pisze naturalne, bo słowo “ekologiczne” nie do końca oddaje sens)
• przygotowanie jedzenia z lokalnych produktów
• zakupy na bazarach prosto od rolnika (tzw. farmer’s market)
• korzystanie z praw konsumenckich, czyli kupuję dobrej jakości produkty, a przez to żywność przemysłowa wypada z rynku
• genetyczną różnorodność (w obu filmach – zwiastuny poniżej – jest mnóstwo przykładów, chociażby sposób na hodowanie najlepszej jagnięciny. Trzeba dokupić kilka krów i kaczek, a potem w odpowiedniej kolejności wypuszczać je na pole, żeby pozbyć się pasożytów
• szacunek do jedzenia i jego źródła

Jeśli chcecie się dowiedzieć więcej na ten temat polecam obejrzeć obydwa filmy, pokazywane podczas drugiego dnia festiwalu (seans umilały gruszki i śliwki):

• Produkty – kto hoduje Twoje jedzenie? (Ingredients)
• Co z tą żywnością ekologiczną? (What’s “organic” about organic?)

Więcej na temat festiwalu:
- II food film festiwal rozpoczęty
- Śniadanie slow food
- Precyzja i prostota

Dwa film pokazywane wczoraj o 18-tej to:

• Owoc pożądania (“The botany of desiere”) na podstawie książki Michaela Pollana (autora m.in. “In defense of food”)
• Rozgryźć Alaskę (“Eating Alaska”), interesująca historia Ellen Frankenstein, wegetarianki, która po przeprowadzce na Alaskę zaczyna jeść mięso.

Żeby lepiej zrozumieć przesłanie filmu “Owoc pożądania”, każdy z widzów otrzymał rzadkie jabłko. Rzadkie, czyli nieczęsto spotykane w supermarkecie. Mnie trafiła się reneta baumana. Film traktuje o czterech (a w szczególności o dwóch) roślinach, które wg Pollana były na tyle sprytne, że zawładnęły ludźmi. A nie odwrotnie, jak nam się to zazwyczaj wydaje. Chodzi o:

• jabłko – zaspokajające naszą potrzebę słodyczy
• ziemniaka – zaspokajające naszą potrzebę kontroli i przeżycia
• marihuanę – zaspokajające naszą potrzebę relaksu
• i tulipana – zaspokajające naszą potrzebę piękna

Drugi film też został wzbogacony o doznania kulinarne. Po projekcji i krótkiej dyskusji z bohaterką filmu można było skosztować pysznego łososia prosto z Alaski. Ellen szuka w filmie odpowiedzi na pytanie, jak powinniśmy się odżywiać, żeby jeść zdrowo i jednocześnie nie zanieczyszczać środowiska. Czy skoro chcemy jeść mięso nie powinniśmy sami go zdobyć? Ellen uczestniczy w polowaniach swojego męża, potrafi sprawić jelenia, ale nie jest w stanie go zabić. A Ty potrafisz?

Więcej na temat festiwalu:
- Wiesz co jesz?
- Śniadanie slow food
- Precyzja i prostota

“Wszystko będzie jak trzeba” oraz “4 pory miłości“.

Lista filmów:

Świat się śmieje
Moskwa nie wierzy łzom
Księżycowy Tata
Los człowieka
Lecą żurawie
Kamienny łeb
Dzikie pole
Dworzec dla dwojga
4 pory miłości
Słowo jak głaz

Żeby obejrzeć Sputnika w iPlexie wystarczy tylko założyć konto i “zakupić film za nieprzysłowiowe 0 złotych”. Miłego seansu!

W ten weekend (czyli 23-25 października) odbywa się w Warszawie pierwszy w Polsce przegląd filmów kulinarnych “Food Film Fest“. Organizatorzy (program kulinarny kuchnia.tv) proponują nam nietypowy weekend. Według nich, festiwal:

Ma na celu przybliżenie polskiej widowni szeroko pojętej kultury kulinarnej. Chcemy opowiedzieć o „wielkiej kuchni” i różnorodności smaków, która się w niej kryje, o jedzeniu jako jednej z największych i najbardziej dostępnych przyjemności dnia codziennego. Nie uciekamy jednak od tematów problematycznych. W programie znalazły się filmy pokazujące, jak powstaje kupowane przez nas jedzenie, jakie są skutki społeczne, środowiskowe i kulturowe uprzemysłowienia procesu wytwarzania żywności oraz jak wielki wpływ na jakość życia ma to, co kładziemy na naszych talerzach.

Wczoraj miałam przyjemność zobaczyć film “Rewolucja smaku” w reżyserii Chrisa Taylora (jednego z gości honorowych festiwalu). Film traktuje o zmianach (tych na gorsze i tych na lepsze) jakie zachodziły w systemie żywienia w USA w dwudziestym wieku.

Po projekcji odbyła się ciekawa dyskusja (albo raczej sesja pytań i odpowiedzi) z Chrisem Taylorem oraz Agnieszką Kręglicką. Dzięki temu dowiedziałam się m.in. o pomyśle “szkrzynki od rolnika“, o którym pani Agnieszka pisała w “Wysokich obcasach”.

Po dyskusji wszyscy zostali zaproszeni na poczęstunek oraz lampkę wina. Wszystko było wspaniałe, pyszne i pod dostatkiem. Niestety nie wiem kto przygotował te wszystkie smaczne danie.

Gdy wychodziłam z kina spotkała mnie jeszcze jedna miła niespodzianka, czyli dwie torby “schwagu”, lub jak kto woli materiałów promocyjnych. Jeśli chcecie zobaczyć co w nich było zapraszam do obejrzenia poniższego filmiku. Smacznego!

#FoodFilmFest from Aleksandra Biolik on Vimeo.

Moja ocena FoodFilmFestu jest bardzo wysoka. Świetna organizacja, fajne filmy, goście, dużo atrakcji, jedzenie, wino, prezenty. Oby więcej takich imprez w Polsce.

Jedyny zarzut jaki mam (coś musiałam znaleźć, żeby nie było tak cukierkowo) to trochę za mało materiałów multimedialnych na stronie organizatorów. Do filmiku chciałam wykorzystać animację otwarcia festiwalu, ale nie można jej nigdzie pobrać. Nawet traileru nie da się osadzić na blogu. Poza tym super!

Próżna to jednyna ulica w Warszawie, której obie strony ocalały z Warszawskiego getta. Więcej na temat jej historii możecie przeczytać w artykule “Próżna” Jerzego Majewskiego.

Co roku w ramach Festiwalu realizowane jest artystyczne przedsięwzięcie pt “Projekt Próżna“. Dzięki temu można zajrzeć do wnętrza kamienic, które w ciągu roku stoją zamknięte na cztery spusty.

Jeśli nie udało Wam się w tym roku dotrzeć na Próżną w trakcie trwania festiwalu to zapraszam do obejrzenia kilku zdjęć i krótkiego filmu.

Ulica Próżna from Aleksandra Biolik on Vimeo.

Po obejrzeniu tego filmu jasne staje się słynne mongolskie przysłowie: Nie pogardzaj słabym dzieckiem, bo może się okazać synem tygrysa!. Za każdym razem przeciwnicy Temudżyna lekceważą go i płacą za to wysoką cenę.

Poszukałam trochę nt tego filmu w sieci i okazuje się, że jest to pierwsza część trylogii o życiu Czyngis Chana. W najbliższych latach pojawią się części, w których dowiemy się jak wyglądały złote lata władcy Mongołów. Oby były równie dobre jak pierwsza część.

Aha, język filmu to mongolski, więc znowu ze słuchania rosyjksiego nic nie wyszło. Na 5 filmów tylko 2 były po rosyjsku. To się nazywa szczęśliwa ręka…

Pierwszym miłym akcentem wieczoru był występ jakiegoś rosyjskiego zespołu taneczno-śpiewającego. Dziewczęta i chłopaki dali bardzo fajny występ, na tyle wciągający, że prawie przegapiłam rozpoczęcie mojego seansu. Jednak w ostatniej chwili spostrzegłam, że tłum przed salą nagle skurczył się do raptem kilku osób, więc czym prędzej pobiegłam do sali. I to była bardzo dobra decyzja (z tym biegiem), bo ludzi było pełno, a miejsc do siedzenia wcale nie tak pełno. Rzutem na taśmę udało się znaleźć jakiś fotel na uboczu. Tym niebiegającym pozostało siedzenie na schodach.

Drugim miłym akcentem (też niespodziewanym) był gość specjalny na pokazie, jedna z aktorek – Zoja Fiodorowa (chyba). Opowiadała trochę o tym jak w tamtych latach film został przyjęty w Rosji. Żałowałam, że rosyjskiego uczę się dopiero od niedawna, bo nie wszystko rozumiałam.

Film “Moskwa nie wierzy łzom” jest świetną komedią romantyczną, której nie można nawet porównać ze współczesnymi produkcjami tego typu, bo byłoby to mieszanie tej produkcji z błotem. Historia jest powiedzmy sobie standardowa, ale humor sytuacyjny, komizm bohaterów sprawia, że film ogląda się rewelacyjnie. Polecam wszystkim, zamiast zastanawiania się czy kolejny “plastik” tvn-u jest godny uwagi. Nie jest.

Film jest ekranizacją sztuki Antoniego Czechowa o tym samym tytule. I z tego co piszą w sieci, ten film jest jej najwybitniejszą adaptacją. I rzeczywiście ogląda się go bardzo dobrze. Postacie są autentyczne i w prawie każdej scenie czuć skrywane przez nich emocje (do czasu oczywiście).

Mnie najbardziej ujęły niektóre zdania wypowiadane przez bohaterów. Wczoraj pamiętałam ich więcej, dziś pozostał mi w głowie tylko jeden: dr Astrow do służącego “Kochany przynieś mi wódeczki, bo mi zaschło w gardle“.

PS. Zdjęcie plakatu oczywiście za Filmweb. W poprzednich postach też. Kiedyś to ja opublikować ich zapomnę i będę się dziwić, że nikt nie czyta…