Product placement to narzędzie marketingowe służące promocji produktów i usług. Polega ono na umieszczeniu produktu w środku przekazu w taki sposób żeby przemawiał on do podświadomości odbiorcy i zachęcał go do używania bez przekazywania oczywistej i otwartej reklamy. Krótko mówiąc prosty i chyba dość skuteczny trik.

Jedną z częściej używających go firm jest Apple Inc. Główną ich domeną są amerykańskie seriale oraz filmy. Weeds, Dexter, Californication, Dr House, CSI, Skazany na śmierć, Friends, The Office, Legally blond, I love you Man, It’s complicated i wiele, wiele, wiele innych. Wg raportu The Awl produkty z logo Apple były obecne w 41% najbardziej kasowych filmów w 2009 roku.

Jednakże product placement to nie tylko filmy, ale również książki, gry, eventy. W tych mediach nie jest już tak łatwo przebić się z produktem, a jeszcze trudniej to śledzić. Ja do tej pory natrafiłam na jedną książkę, w której produkty Apple są mocno eksponowane, a wręcz stawiane na piedestale. Jest to jeden z ostatnich bestsellerów – książka Stiega Larssona “Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” (angielski tytuł to “Girl with  the Dragon Tatoo”, zastanawiająca różnica, ale to raczej temat na oddzielną dyskusję).

Głównymi bohaterami książki są mężczyzna (Mikael Blomkvist, dziennikarz, wydawca gazety) oraz kobieta (Lisbeth Salander, trochę szalona hackerka). Ich podstawowym narzędziem pracy (wspominanym przy każdej możliwej okazji) jest iBook, a później PowerBook (po tym jak iBook Lisbeth zostanie rozjechany przez samochód). Poniżej zamieszczam kilka cytatów wspominających komputery marki Apple (momentami trudno to nawet nazwać product placement).

W południe Lisbeth włączyła swojego iBooka i otworzyła program mailowy Eudora.

W południe schował iBook do torby i zrobił spacer do kawiarni przy moście, gdzie usiadł przy swoim narożnym stoliku.

Poprosił natomiast o możliwość korzystania w celi z iBooka, niezbędnego mu do pracy nad książką, do której napisania został zatrudniony.

W plecaku znajdował się jej biały, wyprodukowany w styczniu 2002 Apple iBook 600, wyposażony w dwudziestopięciogigabajotwy twardy dysk, 420 Mb pamięci RAM i czternastocalowy ekran. Kupiła to, co firma mogła najlepszego zaoferować. (…) Utrata komputera była dołująca, ale nie była katastrofą. Jako jego właścicielka Lisbeth przez cały rok świetnie się z nim dogadywała. Miała back up wszystkich plików, miała w domu stacjonarny komputer Mac G3 i pięcioletni laptop marki Toshiba. Ale – do cholery – potrzebowała szybkiej i nowoczesnej maszyny! Nic dziwnego więc, że zdecydowała się na najlepsze w tej sytuacji wyjście: właśnie lansowany Apple PowerBook G4/1.0 GHz w aluminiowej obudowie, wyposażony w procesor PowerPC 7451 z AltiVec Velocity Engine, z dziewięćsetsześćdziesięciomegabajtową pamięcią RAM i sześćdziesięciogigabajtowym twardym dyskiem. Laptop miał również bluetooth i wbudowaną wypalarkę CD/DVD. Przede wszystkim jednak miał, jako pierwszy w świecie przenośnych komputerów, siedemnastocalowy ekran z grafiką NVIDIA i rozdzielczością tysiąc czterysta na dziewięćset, co zszokowało zwolenników PC i zdystansowało wszystkie tego typu produkty na rynku. Jeżeli chodzi o hardware, był to niewątpliwie Rolls Royce, ale tak naprawdę zadecydował pomysł podświetlenia klawiatury. To właśnie możliwość pisania w kompletnej ciemności wzbudziła u Lisbeth chęć posiadania tego cacka. Dziecinnie proste. Dlaczego nikt o tym wcześniej nie pomyślał?

Na koniec chciałam Wam jeszcze pokazać moje dwa ulubione fragmenty z Apple w roli głównej. Raz jest to Mac, a raz iPhone.

Pierwsza scena (a raczej sekwencja scen) pochodzi z serialu Scrubs. Ach, Maki są przecież takie piękne.

Best Apple product placement from Aleksandra Biolik on Vimeo.

Druga scena pochodzi z filmu “Seks w wielkim mieście”. iPhone’a też się tutaj nie używa, ale z innych powodów.

Więcej nt product placement Apple:

• Komentarz do ostatniego odcinka ABTV: Product placement Apple w filmach
• Why Apple deserves an Oscar too
• Apple takes first place in product placement

Serial opowiada historię amerykańskiej rodziny, ale na szczęście nie typowej, żeby nie powiedzieć bardzo zwariowanej:). Głównymi bohaterami są Nancy Botwin (w tej roli Mary-Louise Parker) oraz jej dwóch synów Silas i Shane. Do tego momentu wszystko wydaje się normalne, tym bardziej, że rodzina Botwin’ów mieszka na bardzo typowym osiedlu…

Wszystko pozostałe balansuje na granicy absurdu…Nancy, po śmierci ojca chłopców, zmuszona jest sama zapewnić utrzymanie swojej rodzinie, dlatego też zaczyna sprzedawać marihuanę swoim sąsiadom, którzy jak ostatni prezydent USA lubią czasem popalić trawkę:), a po jakimś czasie przyłączą się do naszej bohaterki i pomogą jej w rozprowadzaniu “weeds”.

Młodszy syn, Shane, z początku nie może poradzić sobie ze śmiercią ojca i odreagowuje to pisząc piosenkę rap o zabijaniu, a także kręci domowy film o porwaniu niewiernych przez terrorystów. Pozostali bohaterowie też mają swoje mniej lub bardziej dziwne problemy, m.in. za gruba córka, utrata stanowiska w radzie miejskiej z powodu pewnego niedopatrzenia, itp.

Dużym atutem serialu poza wspomnianą przez mnie fabułą osnutą absurdem, są trafne i cięte dialogi (docenią w szczególności osoby znające język angielski). Serial otrzymał liczne nagrody, m.in. Złoty Glob za najlepszy serial komediowy w 2006 i 2007 roku, a także kilka Emmy (listę nagród znajdziecie tutaj).

Na koniec plakat serialu, żebyście mogli lepiej wyobrazić sobie bohaterów…