obecnie leniwizm (ery serwisów społecznościowych) jako postawa społeczna jest często oceniany negatywnie. ułatwia zaspokajanie potrzeby pomagania innym w sposób nie wymagający żadnego zaangażowania i nie przynoszący potrzebującym żadnej wartości. ma też na szczęście swoje zalety:

• - rozpowszechnia informację o problemach/zagrożeniach
• - i robi to bardzo, bardzo szybko (niemal z dnia na dzień)

z moich obserwacji wynika, że leniwistów można podzielić na dwie grupy

• - leniwista pozytywny (historyczny), inaczej leniwista konkretny (finansowy)
• - leniwista obojętny (współczesny), inaczej leniwista wizerunkowy

zacznijmy od tego drugiego.

leniwista wizerunkowy – popierasz w sposób bezkosztowy; kieruje Tobą to co napędza ludzi do dzielenia się informacjami o marce (poza jednym):

• - są zaangażowani w produkt (33%). “experience” z marką była tak nowy i fajny, że muszą o tym opowiedzieć
• - są zaangażowani sobą (24%). dzielenie się informacjami o “akcji” pozwala zdobyć uwagę, pochwalić się znastwem, czuć jak “dobry Samarytanin”
• - są zaangażowani w innych (20%). chcą wyciągnąć rękę, być częścią społeczności
• - są zaangażowani w wiadomość (20%). informacja o marce jak tak ważna i ciekawa, że nie można się nią nie podzielić

leniwista konkretny – popierasz w formie pieniężnej pośredniej lub bezpośredniej

dla osób mających wątpliwości czy są leniwistami, poniżej lista przykładów.

po czym poznać, że jesteś leniwistą (którym to chyba jasne)

• - retłitnąłeś o jakiejś ważnej sprawie (ACTA, Iran, Tybet…)
• - kupiłeś maskę Guy Fawkesa
• - wyłączyłeś prąd na godzinę razem z “całym” światem
• - nosisz gumową bransoletkę z nazwą “akcji”
• - wysłałeś “akcyjnego SMS-a”
• - zmieniłeś status na fejsbuku popierając jakąś akcję
• - podpisałeś petycję online
• - dodałeś “banner” na blogu
• - kupiłeś produkt danej firmy, bo przeznacza część przychodów na cele charytatywne
• - zmieniłeś zdjęcie na fejsie, tłiterze, czy innym pintereście
• - pomogłeś “chwilowo wyłączyć” rządowe strony
• - i oczywiście lajkujesz, lajkujesz, lajkujesz

od lewniwisty tylko krok do aktywisty, bo podobno leniwista:

• - jest dwukrotnie bardziej skłonny zostać ochotnikiem
• - jest dwukrotnie bardziej skłonny prosić o datki
• - jest dwukrotnie bardziej skłonny wziąć udział w wydarzeniu (demonstracje ACTA)
• - i aż jest czterokrotnie bardziej skłonny namówić znajomych do podpisania petycji czy kontaktu z politykiem

zastanawiam się jak ten trend rozwinie się w kontekście zagracenia (z ang. clutter) przestrzeni w mediach społecznościowych. jeszcze kilka lat temu kampanie realizowane na fejsie miały jakiś sens, dzisiaj panuje tam już tłok, przez który “poważnym akcjom” będzie się trudno przebić.

skoro nie jesteś aktywistą, ani leniwistą, to kim jesteś? leniem? społecznym odludkiem? olewistą?

sami zdecycyjcie.

inspiracje

http://mashable.com/2012/04/03/slacktivism-origin/

http://hatalska.com/2011/05/26/slacktivism-nowy-termin-ktory-wchodzi-do-mojego-slownika/

http://blogs.hbr.org/cs/2011/06/secrets_of_social_media_reveal.html

wystąpili

• Ryan Doyle
• Yoann Leroux
• Chris Harmat
• Kevin Fluri

co to parkour. jest to sprytne pokonywanie miejskich przeszkód – schodów, poręczy, dachów. podobno często mylony z freerunem, który (o ile dobrze rozumiem) powstał jak wariacja parkouru. freerun to efektowne pokonywanie miejskich przeszkód, oprócz skoków dochodzą salta i tym podobne triki.

Jadąc dzisiaj do pracy zdałam sobie sprawę, że ogromne koszty, które poniósł bank pokryły tak naprawdę dwie kampanie innych banków. Konkretnie BPS z “Kredytem bez celebryty” oraz mBank z hasłem “NIE – dla gwiazdorów, TAK – dla dobrej oferty”. I co Wy na to?

Dyskusję na temat bankowych reklam “pod prąd” znajdziecie na GoldenLine.

Razem z blogiem powstała też strona na Facebooku (no bo jak inaczej). Miło mi, że w tym miesiącu udało się przekroczyć liczbę 100 “lubiaczy”/”lajkowaczy”. Wielkie dzięki!

• zmiana pracy
• potrzeba odpoczynku (tworzenie kontentu trochę wyczerpuje)
• koniec zimy;)

Na szczęście nie rezygnuję tak całkiem z blogowania. Krótkie komentarze, ciekawa znaleziska typu NOTCOT możecie znaleźć na moim ostatnim.bloggu (albo tutaj pozostając na tym blogu, albo na Tumblr).

50 book challenge mający udowodnić, że Steve Jobs się pomylił (choć on sam już chyba do tego doszedł), był pomysłem twórców serwisu Shelfari. Jak zatem wyglądają wyniki tego eksperymentu? Statystyki przedstawiają się następująco:

• w 2009 roku przeczytałam 30 książek (czyli 60% z założonych) – wychodzi średnio 2,5 książki miesięcznie, czyli dwa tygodnie zajmowało mi przeczytanie 1 książki
• w 2010 roku (stan na 3 kwiecień) przeczytałam 6 książek – tu średnia jest dużo niższa, tylko 2 książki miesięcznie
• oznacza to, że do 50 brakuje mi jeszcze 14 pozycji
• listę książek znajdziecie w zakładce książki

Dlaczego o tym wszystkim piszę? Powód jest bardzo prosty i widzicie go po prawej stronie wpisu. W tym roku w serwisie Flaker, jeden z użytkowników (Przemek) rozkręcił akcję 52 książki (polecam zajrzeć na ich stronę, można wygrać ciekawe książki). Żeby osiągnąć cel trzeba przeczytać 52 książki, czyli 1 tygodniowo.

Mi się nie udało, ale trzymam kciuki za Przemka i pozostałych.

[zdjęcie pochodzi z serwisu flickr]

1. Denis Leary o braku kawy o smaku kawy

2. Kyle Brooks o Starbucksie w Harlemie (via Rofl)

3. Scena z serialu Little Britain a propos strategii rozmieszczania lokali Starbucks (via ^jagas)

I jeszcze śniegu Wam życzę, choćby milimetra…