Oczekiwania były duże…

• bo Muzeum Powstania Warszawskiego wymiata
• bo rok Chopina (np. spacer z mp3, wiele ciekawych akcji, gadżetów)
• bo ładny design

A jak jest?

• drogo (bilet kosztuje 22 pln, co w porównaniu z darmową niedzielą czy 7 pln w Muzeum Powstania Warszawskiego jest dosyć sporo, a jak na warunki polskie to wręcz drożyzna)
• niby nowocześnie (do biletu dostajemy kartę z RFID, dzięki której można uruchamiać różne prezentacje, filmy, muzykę na trasie zwiedzania (szkoda tylko, że sporo z tych atrakcji nie działa – przypominam, że muzeum było otwarte dopiero miesiąc)

Multimedia w Muzeum Chopina from Aleksandra Biolik on Vimeo.

• niby kameralnie (bilety trzeba kupować z wyprzedzeniem, bo na daną godzinę może wejść tylko 60 osób, chodzi o to, żeby nie było tłumów; niestety pierwsze dwie sale są na tyle małe i klaustrofobiczne, że 60 osób staje się tłumem)
• pusto (mam tutaj na myśli mało informacji o samym Chopinie, są zdjęcia, obrazy, filmy, nagrania, ale jakoś nie mam poczucia, żebym lepiej znała dokonania i życie Fryderyka Chopina)
• ładnie (muzeum wygląda bardzo dobrze, i z zewnątrz i wewnątrz, moim ulubionym miejscem jest sklep z pamiątkami, po którym przyznam się szczerze często oceniam jakość muzeum, bo świadczy to o kreatywności w temacie zarabiania pieniędzy, bilet wcale nie musi być drogi)

Jak można to poprawić?

• więcej informacji o życiu i twórczości Chopina np w postaci kartek do zbierania (coś jak kalendarz dni powstania)
• zminimalizować początkowy tłok (może wejścia co 15 min dla 20 osobowych grup)
• wprowadzić inny model utrzymania muzeum, dzięki czemu bilety byłyby tańsze

PS. Post powinien się ukazać w maju. Jeśli coś się zmieniło w muzeum mogłam tego nie uwzględnić.

Zdjęcia pochodzą ze strony FuBiz.

Ocena koncentruje się na trzech elementach:

• cenie (im tańsze tym niższy wynik; diagram jest przez to trochę nieczytelny)
• smaku
• opakowaniu

Każdy element jest oceniany w skali 0 do 5.

Coffee Heaven (9,90 – 4, 5, 5)

W biegu Cafe (7,90 – 5, 5, 3)

Starbucks (10,90 – 3, 3, 4)

Illy Cafe (10,90 – 3, 4, 4)

A Wam, która kawa najlepiej smakuje?

• zmiana pracy
• potrzeba odpoczynku (tworzenie kontentu trochę wyczerpuje)
• koniec zimy;)

Na szczęście nie rezygnuję tak całkiem z blogowania. Krótkie komentarze, ciekawa znaleziska typu NOTCOT możecie znaleźć na moim ostatnim.bloggu (albo tutaj pozostając na tym blogu, albo na Tumblr).

Porządkując szafki na wiosnę znalazłam stary artykuł z Gazety Wyborczej traktujący o bardzo poważnym problemie, z którym każdy z nas się kiedyś zetknął. Chodzi o ginące w praniu skarpetki. Z tego co pamiętam artykuł “Skarpetowo” ukazał się w wydaniu wakacyjnym GW, w 2000 roku. Miłosz Habura poszukując odpowiedzi na pytanie “Gdzie znikają skarpetki” przeprowadził wywiad z dr Markiem Zagajewskim z Instytutu Filozofii Uniwersytetu Szczecińskiego. Przemyślenia są bardzo interesujące, ale nie zgodzę się, że wkładanie skarpetek parami zapobiega ich znikaniu. Testowałam takie rozwiązani i nie działa. Owszem z pralki wyjmujemy parę, ale potem trzeba skarpetki rozdzielić, żeby się wysuszyły. Chyba nie muszę pisać, czym to się kończy.

Jak się chce po wyjęciu z pralki mieć komplet skarpet, tak żeby były parami, to najpierw parami trzeba je włożyć do tej pralki. A wkłada się je pojedynczo i stąd cały problem – w pralce od początku nie było dwóch skarpetek.

One są na swoim miejscu, tylko my tego miejsca nie znamy.

Niewątpliwie skarpetka funkcjonuje jako część pewnej całości. My używamy terminu “skarpetka”, ale rozumiemy, że jest ona częścią całości, którą jest “para”.

Równie ciekawe, a na pewno bardziej zakręcone wyjaśnienie można przeczytać na blogu Iwony Paradowskiej w poście “Zjawisko znikających skarpetek“

Studiując naukowe prace, wyjaśniające to nadnaturalne zjawisko antygrawitacji czy komplementarności skarpetek, można spotkać rozmaite teorie. Jedna z nich głosi, że ruch wirowy bębna, w połączeniu z polem magnetycznym silnika, tworzą coś w rodzaju czarnej dziury, tunelu czasoprzestrzennego, który pochłania skarpetki – zwłaszcza te nowe. Druga, interesująca teoria głosi, że zjawisko to służy do przywrócenia naturalnego wzrostu entropii we Wszechświecie – poprzez losowe przemieszczanie się pojedynczych skarpet, jak i pośrednio, doprowadzając do upadku cywilizacji, które osiągnęły poziom rozwoju pralek automatycznych.

Ciekawe przemyślenia nt ginących skarpetek znajdziecie też na blogu Blogus Pospolitus.

Rozwiązaniem problemu “ginących skarpetek” może być specjalny worek, do którego będziemy wrzucać pojedyncze sztuki i czekać, aż uda się je sparować. Ten ze zdjęcia można kupić za jedyne $30 tutaj. Inny pomysł to zakup trójskarpetki – Throx.

Na koniec proponuję zapoznać z teoriami skarpetkowymi, takimi z przymrużeniem oka. Na początek krótka animacja. Wizualizacja skarpetkożarłacza.

50 book challenge mający udowodnić, że Steve Jobs się pomylił (choć on sam już chyba do tego doszedł), był pomysłem twórców serwisu Shelfari. Jak zatem wyglądają wyniki tego eksperymentu? Statystyki przedstawiają się następująco:

• w 2009 roku przeczytałam 30 książek (czyli 60% z założonych) – wychodzi średnio 2,5 książki miesięcznie, czyli dwa tygodnie zajmowało mi przeczytanie 1 książki
• w 2010 roku (stan na 3 kwiecień) przeczytałam 6 książek – tu średnia jest dużo niższa, tylko 2 książki miesięcznie
• oznacza to, że do 50 brakuje mi jeszcze 14 pozycji
• listę książek znajdziecie w zakładce książki

Dlaczego o tym wszystkim piszę? Powód jest bardzo prosty i widzicie go po prawej stronie wpisu. W tym roku w serwisie Flaker, jeden z użytkowników (Przemek) rozkręcił akcję 52 książki (polecam zajrzeć na ich stronę, można wygrać ciekawe książki). Żeby osiągnąć cel trzeba przeczytać 52 książki, czyli 1 tygodniowo.

Mi się nie udało, ale trzymam kciuki za Przemka i pozostałych.

W wywiadzie możecie posłuchać o:

• Skąd taka popularność marki w Polsce? (1:20)
• Pracownicy są udziałowcami spółki (3:40)
• Fair trade w firmie (5:00)
• Jak zaopatruje się kawiarnie? (7:30)
• Brand experience w wydaniu Starbucksa (8:30)
• Dlaczego Starbucks wybrał Amrest jako przedstawiciela w Polsce? (11:00)
• Plany rozwoju w Polsce (12:50)
• Koszty uruchomienia jednej kawiarni (15:00)
• Jak promuje się tą markę w Polsce? (17:00)

Jak Starbucks Wszedł do Polski i Dlaczego Klienci Go Pokochali from Michal Sobczyk on Vimeo.

Product placement to narzędzie marketingowe służące promocji produktów i usług. Polega ono na umieszczeniu produktu w środku przekazu w taki sposób żeby przemawiał on do podświadomości odbiorcy i zachęcał go do używania bez przekazywania oczywistej i otwartej reklamy. Krótko mówiąc prosty i chyba dość skuteczny trik.

Jedną z częściej używających go firm jest Apple Inc. Główną ich domeną są amerykańskie seriale oraz filmy. Weeds, Dexter, Californication, Dr House, CSI, Skazany na śmierć, Friends, The Office, Legally blond, I love you Man, It’s complicated i wiele, wiele, wiele innych. Wg raportu The Awl produkty z logo Apple były obecne w 41% najbardziej kasowych filmów w 2009 roku.

Jednakże product placement to nie tylko filmy, ale również książki, gry, eventy. W tych mediach nie jest już tak łatwo przebić się z produktem, a jeszcze trudniej to śledzić. Ja do tej pory natrafiłam na jedną książkę, w której produkty Apple są mocno eksponowane, a wręcz stawiane na piedestale. Jest to jeden z ostatnich bestsellerów – książka Stiega Larssona “Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” (angielski tytuł to “Girl with  the Dragon Tatoo”, zastanawiająca różnica, ale to raczej temat na oddzielną dyskusję).

Głównymi bohaterami książki są mężczyzna (Mikael Blomkvist, dziennikarz, wydawca gazety) oraz kobieta (Lisbeth Salander, trochę szalona hackerka). Ich podstawowym narzędziem pracy (wspominanym przy każdej możliwej okazji) jest iBook, a później PowerBook (po tym jak iBook Lisbeth zostanie rozjechany przez samochód). Poniżej zamieszczam kilka cytatów wspominających komputery marki Apple (momentami trudno to nawet nazwać product placement).

W południe Lisbeth włączyła swojego iBooka i otworzyła program mailowy Eudora.

W południe schował iBook do torby i zrobił spacer do kawiarni przy moście, gdzie usiadł przy swoim narożnym stoliku.

Poprosił natomiast o możliwość korzystania w celi z iBooka, niezbędnego mu do pracy nad książką, do której napisania został zatrudniony.

W plecaku znajdował się jej biały, wyprodukowany w styczniu 2002 Apple iBook 600, wyposażony w dwudziestopięciogigabajotwy twardy dysk, 420 Mb pamięci RAM i czternastocalowy ekran. Kupiła to, co firma mogła najlepszego zaoferować. (…) Utrata komputera była dołująca, ale nie była katastrofą. Jako jego właścicielka Lisbeth przez cały rok świetnie się z nim dogadywała. Miała back up wszystkich plików, miała w domu stacjonarny komputer Mac G3 i pięcioletni laptop marki Toshiba. Ale – do cholery – potrzebowała szybkiej i nowoczesnej maszyny! Nic dziwnego więc, że zdecydowała się na najlepsze w tej sytuacji wyjście: właśnie lansowany Apple PowerBook G4/1.0 GHz w aluminiowej obudowie, wyposażony w procesor PowerPC 7451 z AltiVec Velocity Engine, z dziewięćsetsześćdziesięciomegabajtową pamięcią RAM i sześćdziesięciogigabajtowym twardym dyskiem. Laptop miał również bluetooth i wbudowaną wypalarkę CD/DVD. Przede wszystkim jednak miał, jako pierwszy w świecie przenośnych komputerów, siedemnastocalowy ekran z grafiką NVIDIA i rozdzielczością tysiąc czterysta na dziewięćset, co zszokowało zwolenników PC i zdystansowało wszystkie tego typu produkty na rynku. Jeżeli chodzi o hardware, był to niewątpliwie Rolls Royce, ale tak naprawdę zadecydował pomysł podświetlenia klawiatury. To właśnie możliwość pisania w kompletnej ciemności wzbudziła u Lisbeth chęć posiadania tego cacka. Dziecinnie proste. Dlaczego nikt o tym wcześniej nie pomyślał?

Na koniec chciałam Wam jeszcze pokazać moje dwa ulubione fragmenty z Apple w roli głównej. Raz jest to Mac, a raz iPhone.

Pierwsza scena (a raczej sekwencja scen) pochodzi z serialu Scrubs. Ach, Maki są przecież takie piękne.

Best Apple product placement from Aleksandra Biolik on Vimeo.

Druga scena pochodzi z filmu “Seks w wielkim mieście”. iPhone’a też się tutaj nie używa, ale z innych powodów.

Więcej nt product placement Apple:

• Komentarz do ostatniego odcinka ABTV: Product placement Apple w filmach
• Why Apple deserves an Oscar too
• Apple takes first place in product placement

1. Opakowania kawy ze wskazaniem jej mocy. Bardzo przydatne.

2. Bardzo ciekawe jajka dla mężczyzna. Nazywają się TENGA. Sami zobaczcie do czego służą.

3. Akcesoria na biurko, które pasują do Maców:-)

4. Linia produktów UseLess, które uzmysławiają problem ochrony zasobów (np. woda, energia)

5. Zupa, która podbuduje nasze ego.

6. Fajny plakat pokazujący wszystko co ktoś posiada. Ktoś to Simon Evans.

7. Nowa gra przypominająca Monopol, akcja rozgrywa się w Kopenhadze.

8. Bo gniazdka na prąd są wszędzie.

9. “Maszyna” Macallana, która robi idealne lodowe kulki.

10. Świetne maski na oczy, żeby się lansować nawet w trakcie snu…

11. Zakładka do książki, która dokładnie wskazuje gdzie się skończyło.

12. Złe dobrego nawyki, czyli jak się nauczyć jeść zdrowe rzeczy…

13. Zeszyt w linie pod kątem, czy tak nie pisało by się wygodniej.

14. Plakat pt co robi designer po studiach… Ciekawe, czy w Polsce jest podobnie.

15. Składana torba. Niby nic, ale może uratować życie…

16. Espresso shaker, czyli najprostsza maszynka do zrobienia espresso

17. Namiot wyprawowy też może być piękny…

18. Graliście w okrągły Monopol? Hasbro wyda taką wersję z okazji 75-lecia gry.

19. Dedykowane notesy Moleskine, dla fanów filmów, książek, przepisów… Tylko designu brakuje;)

20. Doniczka na zioła i półka na warzywa. Czy Wy też macie małą kuchnię?

21. Butelka z filtrem i można pić wodę z kranu.

22.Torba, która wygląda na starą i zniszczoną za jedyne $150. I dziwić się, że jest kryzys;)

23. Szklanka (albo raczej pojemnik) na drinka. Dla tych tańczących ze szklanką w ręce.

24. Składana butelka, która po wypiciu nie zajmuje dużo miejsca. Przydatne w podróży.

25. Przeźroczysta piłka do piłki nożnej… CTRUS… bo zwykła jest nudna.

CTRUS – Envisioned by AGENT. from AGENT. on Vimeo.

• Przydatne programy na Macu – co się przyda Switcherowi, co trzeba zainstalować na samym początku zabawy z Makiem (Michał Małyszko), lista programów, o których mówił Michał powinna być niebawem dostępna
• Mac w Biurze: Podstawy Keynote z pakietu Apple iWork. Keynote jest naprawdę lepszy od Powerpointa! (Piotr Wiśnioch)

Jeśli opady śniegu, mróz, studia, rodzina czy po prostu lenistwo powstrzymały Was od przyjścia możecie odetchnąć z ulgą. Podobnie jak ostatnio zapraszam na krótką (może nie taką krótką) relację wideo oraz kilka zdjęć.

III GetApple w Warszawie from Aleksandra Biolik on Vimeo.